Meteorologiczna stacja radiolokacyjna RMS-1

Od końca lat 50. XX wieku do uzbrojenia armii radzieckiej, a następnie innych państw Układu Warszawskiego wprowadzano różne typy balistycznych rakiet taktycznych i operacyjno-taktycznych o maksymalnym zasięgu od 50 do 300 km, np. zestawy rakietowe 9K51 Łuna-M czy 9K72 Elbrus. Ich celność w znacznym stopniu uzależniona była od warunków atmosferycznych, co spowodowało intensywny rozwój służb i przygotowania meteorologicznego dla potrzeb wojsk rakietowych. Jednym z najważniejszych elementów systemu rozpoznania warunków pogodowych niezbędnych do zapewnienia celnego ostrzału rakietowego była radiolokacyjna stacja meteorologiczna RMS-1 (ros. Радиолокационная метеорологическая станция РМС-1). Była częścią kompleksu ARMS. Stacja przeznaczona była do śledzenia m.in. radiowych sond meteorologicznych RKZ-1 podczepionych do balonów. Podczas pracy stacja rejestrowała ich lot (wysokość, kierunek, prędkość, współrzędne i czas, a także temperaturę i ciśnienie atmosferyczne) określając w zakodowanej formie dane pogodowe. Zasilana agregatem prądotwórczym lub siecią zewnętrzną. Stacja RMS-1 zamontowana była w specjalnej przyczepie typu 712, ciągnikiem był samochód ZiŁ-157 lub Ural-375 (cały zestaw składał się z dwóch ciągników, dwóch przyczep dwuosiowych i jednej jednoosiowej). W Wojsku Polskim stacje RMS-1 oznaczone kryptonimem „Ludwik” znajdowały się m.in. w wyposażeniu plutonów meteorologicznych dywizjonów rakiet taktycznych. Mogły być także wykorzystywane na rzecz lotnictwa i innych rodzajów wojsk potrzebujących kompleksowych danych pogodowych.

Dane techniczne stacji RMS-1:

Długość: 6,89 m

Szerokość: 2,54 m

Wysokość w położeniu marszowym: 3,34 m

Masa: 7200 kg

Pasmo fal radiowych: 1700-1795 MHz

Moc impulsu nadajnika: 200 kW

Zasięg automatycznego sondowania stacji: 150 km

Czas przejścia z położenia marszowego do roboczego: 20 minut